Wiosenna Zupka z Młodych Warzyw

W warzywniaczkach kolorowo i pachnąco a warzywa, aż się proszą żeby wskoczyć do koszyka. Super smakują i na surowo i pod innymi postaciami.

Mój mąż właśnie wrócił z Mongolii i zażyczył sobie zupkę jarzynówkę na powitanie. A że warzyw pod dostatkiem, i trzeba strzec się ecoli to dobrze sobie warzywka zagotować. Przyrządzenie zupy jest nieziemsko proste. Idziemy do warzywniaczka - patrzymy co jest i tworzymy własną kompozycję warzyw, które chcemy na talerzu zobaczyć.

Ja wybrałam takie:
- obowiązkowo w każdej zupie - seler i pietruszka
- marchewka

-fasolka szparagowa

- ziemniaczki - obowiązkowo młode
- kalafior
- kapusta
- bardzo lubię też groszek lub brukselkę, brokuł też się nada

Oprócz warzyw dodajemy 2 skrzydełka, 1 kostkę rosołową (można zrobić w ogóle bez mięsa i wtedy zwiększyć ilość kostek; jednak każdy kto ma mięsożernego męża zrozumie dlaczego dodaję skrzydełka), sól, pieprz no i dodaję łyżeczkę vegety - chociaż Pani Magda Gessler by mnie pewnie za to zabiła.

Zaczynamy od wrzucenia do wody mięsa lub kostek w towarzystwie selera i pietruszki oraz warzywa, które najdłużej się gotuje - w tym wypadku marchewki pokrojonej w krążki lub półkrążki .

Potem w miare gotowania dodajemy fasolkę (kawałki ok 2 cm) , ziemniaki (dość duża kostka), kalafior (maleńkie różyczki), kapusta poszatkowana, ale na takie dość spore kawałki.  W miarę gotowania smakujemy i dodajemy przypraw. Naprawdę pyszności. Świetne danie powitalne dla osób, które wracają do naszej warzywnej ojczyzny.

Uwielbiam warzywno - truskawkowy maj i czerwiec.

Kuferek na biżuterię.

Dostałam kiedyś od mamy kuferek na biżuterię. Muszę przyznać, że całkiem funkcjonalna rzecz. Jednak na moje wszystkie koraliki, kolczyki i naszyjniki i tak za mała. Jednak wygląd kuferka jakoś trącił myszką tudzież tandetą. Postanowiłam go pomalować, jak większość rzeczy w moim domu, na biało. Nie jestem do końca zadowolona z użytej farby. Ale mąż kupował i mimo tego, że miał ode mnie karteczkę i tak  kupił nie do końca to co trzeba. Tak czy siak troche szkoda, żeby farba się zmarnowała. Efekty są mniej więcej takie.

Kartka dla mamy

W Święto Mamy mam dla Niej wielkie czerwone serce.

Napisać coś!

Chciałam zgodnie z obietnicą napisać coś. Więc piszę o swoim weekendzie majowym. Byliśmu na Roztoczu. Mieszkaliśmy w miejscowości Obrocz, niedaleko Zwierzyńca. Nie była to moja pierwsza wyprawa w tamte rejony więc nie będę się rozwodzić nad pięknem tych terenów. Chciałabym raczej pokazać to na zdjęciach. Nie wiem czy mi się to udało. Jak juz ktoś kiedyś się tu pojawi, to może to oceni.

Fotografia jest jedną z moich pasji. Oczywiście jak juuż kiedyś pisałam, jakbym sie naprawdę przyłożyła mogłabym być całkiem niezła; a tak to powiedzmy, że nie robię totalnej żenady. Na tym blogu będę umieszczać różne moje dzieła i dziełka. Nie tylko fotograficzne. Może, gdy za jakiś czas spojrzę na to wszystko z dystansem będe mogła stwierdzić co mi wychodzi a co nie. No i co mi sprawia frajdę, a co nie :)

Najstarsza drewniana cerkiew w Radrużu. Podróż mieliśmy niczmym rajd terenowy (droga biała - białej nierówna). Tak czy owak cerkiewki nie obejrzeliśmy bo w poniedziałki nieczynne. Jednak nawet z zewnątrz robi wrażenie. Więc na pewno tam wrócimy.

Za cerkiewką był uroczy cmentarz. Wszędzie pokrzywy po kolana, ale chyba nadaje mu to jeszcze więcej uroku. I prawie wszystkie nagrobki były takie same. Naprawdę pięknie to wyglądało na tle zielonej roślinności.

Gdzieś po drodze w jakiejś Wólce, znowu natrafiliśmy na cerkiewkę. Jednak jest opuszczona i podparta w paru miejscach. Tak więc jesli nikt jej nie pomoże chyba za długo nie wytrzyma. A młodsza od wcześniejszej koleżanki o jakieś 200-300 lat. Szkoda bo również jest piękna.

A po drodze takie widoki...

I takie.... Bocianów jest tam po prostu mnóstwo. Ten jegomość zamieszkał po drugiej stronie ulicy.

A te piękne Panie zadomowiły się  w ogródku Teściowej.

Zaczynam! Szukam! Przemeblowuję!

Zaczynam prowadzić bloga. Dlaczego? Bo nie wiem co z sobą zrobić. Skończyłam studia. Pracowałam trochę. Myślałam, że jestem strasznie mądra. Przynajmniej na tyle, żeby załozyć firmę i zarabiać kupę kasy. Ale niestety. Okazało się, że do wszystkiego mam słomiany zapał i chyba to jest moją największą zmorą. Nawet bloga próbowałam juz kiedyś prowadzić, a wyszło z tego 6 wpisów. Problem w tym, że nie wiem kim jestem i co tak naprawdę chcę w życiu robić. W wielu rzeczach jestem dobra, mam duże zdolności manualne i jakies tam artystyczne zdolności. Za każdym razem podejmując się czegoś , chę być odrazu perfekcjonistką i wychodzi jak zwykle. Czyli nijak. Porzucam to po jakimś czasie i szukam następnej rzeczy, którą mogłabym zacząć. Jestem teraz w takim punkcie, że szukam. Po prostu szukam czegoś dla siebie i samej siebie. Postaram się chociaż ten blog prowadzić od początku do końca. Bez ściemy i nie wiadomo jakich oczekiwań. Liczę, ze może to mi pomoże sie odnaleźć i zadziała jak cudowna kuracja.

Jeśli chodzi o nazwę bloga to chciałam trochę inaczej go nazwać ale każda  moja propozycja była już zajęta więc nazwałam go tak, jak oczekuję, że zadziała. Że przemebluje mi troche życie i poukłada na swoim miejscu. Poza tym od małego uwielbiałam przemeblowania, a  sztukę jednoosobowego przesuwania mebli mam opanowaną do perfekcji więc jest to w jakiś sposób uczciwe, bo określa mnie.

Szczególnie chciałabym podziękować autorce http://pola-ilowicz.blogspot.com, którą znam osobiście, i której nie podejrzewałam o taką kreatywność. Strasznie się cieszę, że znalazła coś w czym jest dobra i się realizuje i szczerze mówiąc strasznie jej tego stanu zazdroszczę. Bardzo bardzo duże wyrazy uznania z mojej strony za upór, za talent, za inspirację.